De kern in dertig seconden
De Franse regel van 17 maanden ging in augustus rond op de gespecialiseerde sites, en zorgde bij ons voor verwarring: veel Belgen denken eronder te vallen omdat ze naar dezelfde Netflix kijken. Dit zijn de vijf feiten die België in dit dossier op zijn plaats zetten.
- België heeft geen mediachronologie in een wettekst: de termijnen tussen de zaal en het streamen komen uit afspraken tussen distributeurs, bioscopen en zenders, zonder besluit en zonder sanctie — anders dan in Frankrijk, Italië of Bulgarije;
- Wat bij ons beslist, is het contract van de studio: de Amerikaanse majors bevestigden in 2026 opnieuw een ondergrens van 45 dagen exclusiviteit in de zaal, terwijl Disney eerder 60 dagen aanhoudt voor de verhuur en 90 dagen en meer voor het streamen;
- Een film kan bij jou te huur zijn terwijl hij nog in de zaal loopt: Proximus verkoopt een categorie "VOD Premium" die wordt aangekondigd als beschikbaar op hetzelfde moment als de bioscoop, aan € 7,99 per film voor 48 uur. In Frankrijk verbiedt de wet die verhuur vóór de vierde maand;
- Vlaanderen vraagt geen tijd, maar geld: sinds 1 januari 2025 betaalt een streamingdienst met minstens 30 miljoen euro omzet in België 4 % van die omzet, tegenover 2 % eerder, en een telecomdistributeur € 3 per abonnee in plaats van € 1,60;
- Het zuiden gaat nog verder en won voor de rechter: de Franse Gemeenschap laat de bijdrage van de grootste platformen tussen 2024 en 2027 van 2,2 % naar 9,5 % van de omzet klimmen, een tarief dat het Grondwettelijk Hof op 26 maart 2026 geldig verklaarde na het beroep van Netflix.
Anders gezegd: Frankrijk koopt bioscooptijd met regelgeving, België koopt producties met een heffing. Voor jou als kijker is dat verschil heel concreet — en het valt niet altijd uit zoals je zou denken.
Wat er op 31 december in Frankrijk gebeurde, en waarom het jou niet raakt
Frankrijk is het enige land in Europa dat de volgorde waarin een film mag circuleren, in een besluit heeft gegoten: eerst de zaal, dan de verhuur, dan de betaalzenders, dan de abonnementsplatformen, en ten slotte de gratis televisie. Elke stap heeft een minimumtermijn, en niemand kort die in zonder onderhandelde tegenprestatie.
Netflix had zo'n tegenprestatie: een venster van 15 maanden in plaats van 17, in ruil voor verbintenissen om de Franse film te financieren. Dat akkoord liep op 31 december 2025 af en werd niet verlengd, waardoor de dienst twee maanden verder in de rij belandde.
De Franse kalender, venster per venster
Deze tabel heeft bij ons geen enkele juridische waarde, maar hij is de moeite: dit is wat onze zuiderburen meemaken wanneer jij hun vertelt dat je de film al gezien hebt. De termijnen lopen vanaf de Franse bioscooprelease.
| Kanaal | Termijn na de zaal | Waarom die termijn |
|---|---|---|
| Verhuur per film, dvd, blu-ray | 4 maanden | Wettelijke ondergrens, zonder afwijking voor een film die in de zaal liep |
| Canal+ en filmzenders | 6 maanden | Historisch de grootste financier van de Franse film |
| Disney+ | 9 maanden | Stort een veel groter deel van zijn Franse omzet terug dan Netflix |
| Netflix en Prime Video | 17 maanden | Gewoon regime, sinds het akkoord van Netflix eind 2025 verviel |
| Gratis zenders | 22 maanden | Laatste venster van de exploitatieketen |
Termijnen uit het Franse besluit van 6 februari 2025 en de analyse van Boxoffice Pro (april 2025). Ze gelden enkel voor films met een Franse bioscooprelease; reeksen en eigen producties van platformen vallen erbuiten.
Waarom Disney+ acht maanden vroeger aan de beurt komt
De rangschikking belont niet de grootte van de cheque, wel het aandeel. Disney+ verbond zich ertoe ongeveer een kwart van zijn Franse omzet in productie te herinvesteren, terwijl Netflix op het wettelijke minimum van 4 % blijft — goed voor zowat 51 miljoen euro voor Franse films in 2024, volgens de cijfers die de vakpers overneemt.
Netflix pleit dat 51 miljoen euro in absolute cijfers zwaarder weegt dan een mooi percentage op een kleinere omzet, vraagt een venster van 12 maanden en trok naar de Franse Raad van State. Het dossier is dus niet afgesloten, maar het speelt volledig in Parijs.
En als ik op vakantie ga in Frankrijk?
Dan houd je je Belgische catalogus. De Europese verordening over de portabiliteit van online content, van toepassing sinds 1 april 2018, verplicht de platformen om een abonnee die tijdelijk in een andere lidstaat verblijft, de dienst van zijn woonland te geven. Een abonnement dat in België is genomen, blijft dus een Belgisch abonnement in Lille of Marseille — en omgekeerd geldt hetzelfde voor een Fransman op citytrip in Brussel.
In België staat niemand voor jou in de rij
Bij ons bestaat de chronologie in de feiten, maar niet in de teksten. De volgorde waarin een film circuleert, wordt vastgelegd in afspraken tussen distributeurs, zalen en zenders, zonder algemeen regelgevend kader en zonder aparte belasting die dat moet doen naleven.
De reden is heel Belgisch: de Vlaamse en de Franstalige distributiecircuits werken niet op dezelfde manier, financieren niet dezelfde films en mikken niet op dezelfde zalen. Eén kalender voor beide Gemeenschappen zou voor minstens één van de twee een verkeerde kalender zijn, en dus haalde het contractuele het.
Wat wél beslist: het contract van de studio
Zonder tekst die knopen doorhakt, is de Belgische kalender die van de rechtenhouder. En die kalender werd de laatste twee jaar strenger: na de experimenten uit de coronaperiode, waarin sommige films al zeventien dagen na hun release te huur stonden, herstelden de grote studio's een langere exclusiviteit in de zaal.
In 2026 bevestigden de majors publiek een ondergrens van 45 dagen bioscoopexclusiviteit, waarbij Universal aankondigde die vanaf zijn releases van 2027 toe te passen en zijn politiek van zeventien dagen op te bergen. Disney houdt een nog strakkere lijn aan: ongeveer 60 dagen vóór de verhuur, en vaak 90 dagen en meer vóór de film op zijn eigen platform komt.
Voor een Europese of Belgische film hangt het venster af van de plaatselijke distributeur en van de ontvangen overheidssteun: een studie van het Europees Audiovisueel Observatorium over 1.794 films die tussen 2014 en 2018 uitkwamen, mat in België een overstap naar video op aanvraag na gemiddeld 17 tot 19 weken, dus vier tot vijf maanden. Niets verplicht een rechtenhouder zich daaraan te houden: het is een praktijk, geen regel.
Waar België sneller is dan de zaal
Dit is het scherpste voorbeeld van het verschil met Frankrijk, en het wordt verkocht door een Belgische provider. Proximus zet in zijn catalogus op aanvraag een categorie VOD Premium in de etalage, gepresenteerd als de bioscooprelease "vanuit je zetel": films die worden aangekondigd als te huur op hetzelfde moment dat ze in de zaal lopen.
Het tarief dat we bij de provider vaststelden, is € 7,99 per film, met 48 uur om hem te bekijken, thuis of ergens anders in de Europese Unie op gsm, tablet of computer. De VOD-kredieten dekken bovendien elke verhuur van minder dan € 12. Zo'n aanbod is juridisch onmogelijk in Frankrijk, waar de verhuur van een bioscoopfilm niet vóór de vierde maand mag starten.
Souplesse, film per film
Een distributeur kan zelf beslissen om de verhuur te vervroegen, een film rechtstreeks op een platform te zetten of de zaalexclusiviteit te verlengen. Geen besluit dat het verhindert, geen commissie die een afwijking moet goedkeuren.
De garantie van een datum
Zonder wettelijke ondergrens is er ook geen garantie dat een film aankomt: een titel kan jaren zonder Belgische afnemer blijven, of enkel te zien zijn op een platform dat hier niet bestaat. Contractvrijheid werkt in twee richtingen.
Het is ook daarom dat de Belgische catalogus van Netflix niet die van Frankrijk of van de Verenigde Staten is: rechten worden per gebied gekocht, voor een beperkte duur. We zetten die verschillen op een rij in onze pagina over Netflix in de wereld.
Betaal je te veel voor je internet- of gsm-abonnement?
Een Belgische telecomexpert van CallMePower vergelijkt gratis de aanbiedingen van alle providers zodat jij minder betaalt.
Wij bellen je terug
Laat je nummer achter, een expert belt je terug.
Wat België in de plaats afhoudt: tot 9,5 % van de omzet
Het zou verkeerd zijn te concluderen dat de platformen er bij ons beter van afkomen. Frankrijk verkoopt hun tijd: wie meer in de nationale film investeert, schuift dichter naar de zaal op. België verkoopt niets — het houdt af, en de kalender blijft in handen van de rechtenhouders.
Beide Gemeenschappen bouwden die heffing apart op, met andere tarieven en andere mechanismen. Het is het enige luik van dit dossier waarin België strenger is dan zijn buren, en het belandde voor de rechter.
In Vlaanderen: 4 % van de omzet en € 3 per abonnee
Vlaanderen versterkte zijn stimuleringsregeling op 1 januari 2025. Een streamingdienst met minstens 30 miljoen euro omzet in België stort sindsdien 4 % van dat bedrag, tegenover 2 % voordien, en kleinere spelers betalen minder.
Twee nieuwigheden verdienen aandacht: telecomdistributeurs zoals Telenet en Proximus gaan van € 1,60 naar € 3 per abonnee, en videoplatformen als YouTube en TikTok vallen voor het eerst onder de regeling. Wie betaalt, kiest tussen rechtstreeks investeren in Vlaamse producties of storten aan het Vlaams Audiovisueel Fonds, waarvan 60 % naar onafhankelijke productiehuizen moet.
In de Franse Gemeenschap: van 2,2 % in 2024 naar 9,5 % in 2027
Het decreet over de audiovisuele mediadiensten van de Franse Gemeenschap, herzien in december 2023, vervangt het enige tarief van 2,2 % door een progressieve schaal: die start op 0 % voor diensten met minder dan 700.000 euro omzet en klimt in jaarlijkse stappen tussen 2024 en 2027 naar 9,5 % voor de grootste, boven 150 miljoen euro.
Netflix vocht die schaal aan, gesteund door Disney, en noemde ze disproportioneel en discriminerend. Het Grondwettelijk Hof besliste op 26 maart 2026 anders: het progressieve tarief is "redelijk verantwoord" en proportioneel, en de verplichting om in Franstalige Belgische werken te investeren dient een legitiem doel van culturele diversiteit.
Daarmee is het verhaal niet uit. Het Hof stuurde meerdere prejudiciële vragen naar het Hof van Justitie van de Europese Unie, onder meer over het meetellen van de aankoop van al geproduceerde werken, over de verdeelsleutel tussen Belgische en Europese werken, en over het aftrekken van bijdragen die al in een andere lidstaat werden betaald. Dat antwoord duurt maanden.
| Verplichte wachttijd vóór streaming | Bijdrage die van de platformen wordt gevraagd | |
|---|---|---|
| Vlaamse Gemeenschap | Geen: bepaald door de contracten | 4 % van de Belgische omzet vanaf 30 miljoen euro; € 3 per abonnee voor telecom |
| Franse Gemeenschap | Geen: bepaald door de contracten | Progressieve schaal van 0 % tot 9,5 % van de omzet tussen 2024 en 2027 |
| Frankrijk, ter vergelijking | 17 maanden, of 9 maanden met versterkte verbintenissen | Minstens 4 % van de Franse omzet, tot ongeveer 25 % voor het venster van 9 maanden |
Bronnen: het SMD-decreet van de Franse Gemeenschap zoals herzien in december 2023 en het arrest van het Grondwettelijk Hof van 26 maart 2026; de nieuwe Vlaamse stimuleringsregeling van kracht sinds 1 januari 2025; het Franse besluit van 6 februari 2025.
Wat dit dossier met je factuur doet
Een platform waarvan de financieringsverplichtingen in vier jaar verdubbelen tot verviervoudigen, slikt die kost niet in stilte: het rekent hem door in de catalogus, in de advertenties of in de prijs. De prijsbewegingen van de laatste maanden wijzen in die richting, ook al heeft geen enkele speler zijn verhoging ooit als een rechtstreeks gevolg van een decreet gepresenteerd.
Dit zijn de tarieven die eind augustus 2026 in België gelden, om te vergelijken met de kost van één verhuur wanneer je maar één film wil zien.
Netflix: € 10,99 tot € 21,99
Sinds de verhoging van november 2025 kost het basisabonnement € 10,99, het standaardabonnement € 16,99 en het premiumabonnement € 21,99 per maand. Het extra lid buiten het gezin ging van € 3,99 naar € 4,99.
Streamz: € 9,99 tot € 22,99
Het Belgische platform trok zijn drie formules op 26 april 2026 met € 1 op, met de kost van productie en aankoop van content als reden: € 9,99 voor Basic, € 14,99 voor Premium, € 22,99 voor Premium+.
De verhuur: € 7,99 voor 48 uur
Dat is het tarief van VOD Premium bij Proximus, voor een film die op hetzelfde moment als de zaal wordt aangekondigd. Zonder verbintenis en zonder stille verlenging: voor één titel is dat € 9 minder dan een maand Netflix Standaard.
Wat de gezinnen al betalen
Volgens de imec.digimeter 2025, gepubliceerd in maart 2026, heeft 59 % van de Vlamingen minstens één betalend streamingabonnement: Netflix bereikt er 49 % van, tot 74 % bij de 18- tot 24-jarigen, voor Disney+ (18 %) en Streamz (16 %).
Drie Belgische providers laten je Netflix via je telecomfactuur betalen, maar slechts één zet het echt in een abonnement. Dat is Orange: de optie Orange TV Plus, aangekondigd aan € 32 per maand en in promotie in een pack aan € 20, bevat tot 70 hd-zenders én standaard een Netflix Standaard-abonnement, met de mogelijkheid om naar Premium te gaan — op voorwaarde dat je vast internet bij Orange hebt. Bij Proximus blijft Netflix een optie bij de Flex+-packs, op de ene factuur van de provider, met € 5 korting per maand gedurende zes maanden; de tv-optie Pickx All Stars bundelt daarnaast Netflix, Disney+ en Pickx Mix op één lijn. Bij Telenet betaal je het abonnement ook via je Telenet-aanrekening, zonder kredietkaart, zeg je het kosteloos op in MyTelenet, en geeft de combo Netflix + Streamz 5 % korting op beide diensten.
Omgekeerd bieden VOO en Scarlet geen enkel Netflix-abonnement aan: de VOO-decoder aanvaardt geen streaming-apps, en bij Scarlet neem je het abonnement rechtstreeks en kijk je via de internetverbinding. Bij Mobile Vikings geldt dezelfde logica: de permanente maandelijkse korting gaat naar Disney+ en VTM GO+, nooit naar Netflix.
De juiste vergelijking is dus niet "streamen tegen bioscoop", maar "abonnement tegen verhuur". Onze pagina over de prijs van streamingabonnementen in België zet elk platform naast elkaar, en onze uitleg over video op aanvraag toont welke providers een catalogus per film aanbieden.
Een recente film zien zonder abonnementen te stapelen: drie reflexen
Het ontbreken van een Belgische regel heeft een onaangenaam neveneffect: niemand kan je vooraf zeggen waar een film landt, en wanneer. De enige strategie die overeind blijft, is nakijken voor je betaalt, in deze volgorde.
Deze drie stappen kosten je vijf minuten en vermijden het abonnement dat je voor één titel neemt en zes maanden vergeet.
Zoek de film voor je het platform kiest. Een catalogus-zoekmachine, of gewoon de zoekfunctie in het aanbod op aanvraag van je decoder, zegt je in dertig seconden of de titel al te huur staat. Zo ja, dan is de abonnementsvraag deze maand niet aan de orde.
Kijk na wat je pack al bevat. De Belgische providers zetten Netflix, Disney+ of Streamz in hun tv-opties, soms met een permanente maandelijkse korting en één enkele factuur. Twee keer voor dezelfde dienst betalen, rechtstreeks én in een pack, is een van de vaakst voorkomende fouten op de facturen die we doorlichten.
Laat je abonnementen rouleren in plaats van ze te stapelen. Geen enkel groot platform legt in België een verbintenis op: één maand Streamz voor een Vlaamse reeks en één maand Netflix voor een film kost minder dan twaalf maanden van beide. Zet de opzegdatum in je agenda op de dag dat je inschrijft.
De reflex die je beter niet hebt
Geoblokkering omzeilen om een buitenlandse catalogus te bekijken, blijft in strijd met de gebruiksvoorwaarden van de platformen, die je account kunnen blokkeren. De Europese portabiliteit is wél een recht: ze geeft je overal in de Unie toegang tot jouw Belgische catalogus, niet tot die van het land waar je bent.
Betaal je te veel voor je internet- of gsm-abonnement?
Een Belgische telecomexpert van CallMePower vergelijkt gratis de aanbiedingen van alle providers zodat jij minder betaalt.
Wij bellen je terug
Laat je nummer achter, een expert belt je terug.
Jouw vragen over de wachttijd op films in België
De vragen die het vaakst terugkomen sinds de Franse regel van 17 maanden rondging, met de stand van het Belgische recht en de tarieven van eind augustus 2026.
Neen. Het Franse besluit legt minimumtermijnen vast tussen de bioscooprelease en elk verspreidingskanaal, maar het geldt enkel voor diensten die in Frankrijk gevestigd zijn of zich op het Franse publiek richten. België heeft geen regelgevend equivalent: bij ons volgt de volgorde waarin een film circuleert uit contractuele afspraken tussen distributeurs, zalen en zenders, zonder algemene tekst en zonder sanctie.
Dat hangt volledig van de rechtenhouder af. De grote Amerikaanse studio's bevestigden in 2026 een ondergrens van ongeveer 45 dagen zaalexclusiviteit, terwijl Disney eerder 60 dagen aanhoudt voor de verhuur en 90 dagen en meer voor zijn eigen platform. Voor Europese films mat een studie van het Europees Audiovisueel Observatorium in België een overstap naar video op aanvraag na gemiddeld 17 tot 19 weken, dus vier tot vijf maanden. Dat zijn praktijken, geen verplichtingen.
Ja, voor de films die de distributeur zo uitbrengt. Proximus biedt een categorie VOD Premium aan, gepresenteerd als de bioscooprelease vanuit je zetel, aan € 7,99 per film, met 48 uur om hem te bekijken thuis of ergens anders in de Europese Unie op een ander scherm. In Frankrijk is diezelfde verhuur verboden vóór de vierde maand na de release in de zaal.
Omdat uitzendrechten per gebied worden gekocht, voor een beperkte duur, en niet in één wereldwijde licentie. Een film kan dus in België beschikbaar zijn en in Frankrijk ontbreken, of omgekeerd, zonder dat er een termijnregel bij te pas komt. Daarbovenop komen de Europese verplichtingen rond de aanwezigheid van Europese werken in de catalogi, die per land anders worden ingevuld.
Ja, en de heffing hoort bij de hoogste van Europa. In Vlaanderen storten streamingdiensten met minstens 30 miljoen euro omzet in België sinds 1 januari 2025 4 % van die omzet, en telecomdistributeurs € 3 per abonnee, aan het Vlaams Audiovisueel Fonds of via directe investering. In de Franse Gemeenschap klimt een progressieve schaal tussen 2024 en 2027 van 2,2 % naar 9,5 % van de omzet voor de grootste diensten; het Grondwettelijk Hof verklaarde die op 26 maart 2026 geldig en verwierp het beroep van Netflix in essentie, met prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie over enkele modaliteiten.
Ja, binnen de Europese Unie. De Europese verordening over de portabiliteit van online content, van toepassing sinds 1 april 2018, verplicht de platformen om een abonnee die tijdelijk in een andere lidstaat verblijft, de dienst van zijn woonland te leveren. Je neemt dus je Belgische catalogus mee, niet die van het land waar je bent — en een Franse abonnee in België houdt de zijne.
Verwante artikels over streamen, tv en je factuur